Met een lichtblauw schriftje op de eerste rij
Ik herinner me mijn eerste cursusdag van de jaarcursus voetreflexologie nog verrassend goed. Sommige herinneringen vervagen met de jaren, maar deze zit nog altijd ergens opgeslagen alsof het gisteren was. Vooraan in het lokaal stond Carine, de docente die ons zou meenemen in de wereld van de voetreflexologie. De witte massagestoelen stonden opgesteld in een halve cirkel met kleine tabouretjes ervoor. Voor mij lag mijn notitieboek klaar. Een lichtblauw A4-atomaschrift dat ik vandaag nog steeds bewaard heb.
Zodra de les begon, schreef ik alles op wat ik hoorde. Niet omdat het moest, maar omdat ik bang was iets te missen. Elke uitleg, elke opmerking en elke demonstratie vond ik interessant. Ik wilde begrijpen hoe het lichaam werkte, waarom bepaalde zones op de voeten gekoppeld werden aan bepaalde delen van het lichaam en hoe je via de voeten iemand kon ondersteunen. En alsof het opschrijven tijdens de les nog niet voldoende was, schreef ik thuis mijn notities opnieuw over.
Netjes, overzichtelijk en gestructureerd.
Wanneer ik daar nu op terugkijk, moet ik glimlachen. Want ja, ik was enorm gemotiveerd. Maar ik zie er ook al een stukje van mijn perfectionisme in terug. Niet het soort perfectionisme waarbij het huis er altijd piekfijn moet uitzien of waarbij elk kastje perfect geordend moet zijn. Mijn perfectionisme komt vooral naar boven wanneer ik iets doe waar ik echt gepassioneerd over ben. Dan wil ik leren, groeien en verbeteren. Dan wil ik het gevoel hebben dat ik alles uit een kans haal. Dat was op die eerste cursusdag niet anders.
Perfectionisme ziet er niet voor iedereen hetzelfde uit
Veel mensen denken dat perfectionisten overal perfectionistisch zijn. Alsof iemand die op het werk alles tot in de puntjes voorbereidt automatisch ook thuis een blinkend huis heeft, elke kast perfect georganiseerd houdt en nooit een kruimel op de vloer laat liggen. In de praktijk werkt het meestal anders.
Perfectionisme kiest vaak zijn eigen terrein. Bij de ene persoon komt het vooral naar boven in het werk, bij de andere in het ouderschap, bij nog iemand anders in sport of hobby’s.
Bij mij zit het vooral in alles wat met mijn beroep te maken heeft. Ik wil goede cursussen maken, correcte informatie doorgeven en studenten zo goed mogelijk begeleiden. Wanneer ik een opleiding ontwikkel of een cursusboek schrijf, kan ik daar uren in opgaan.
Maar als er ergens thuis een stapeltje was wacht om geplooid te worden, dan slaap ik daar niet slechter van. Lees ook deze blog even van mijn andere website: https://hildeschoonjans.be/de-kunst-van-ontspannen-terwijl-er-een-wasmand-naar-je-staart/
Doorheen de jaren heb ik geleerd dat goed vaak goed genoeg is. Dat klinkt eenvoudig, maar voor veel mensen is dat een van de moeilijkste lessen die er bestaan. Zeker wanneer je van nature graag verantwoordelijkheid neemt en het liefst alles zo goed mogelijk wilt doen.
De cliënte die zichzelf bleef overtreffen
Deze week sprak ik tijdens een sessie met een cliënte die me sterk aan dat thema deed denken. Ze werkt ondertussen al vijftien jaar voor hetzelfde bedrijf en kent haar job door en door. Ze heeft ervaring, kennis en collega’s die op haar rekenen. Toch vertelde ze dat ze vaak het gevoel heeft dat ze nóg beter moet doen. Alsof de lat die ze zichzelf oplegt nooit helemaal bereikt wordt.
Het opvallende is dat haar leidinggevenden tevreden zijn. Tijdens evaluatiegesprekken krijgt ze telkens opnieuw te horen dat ze uitstekend werk levert. Maar ergens vanbinnen blijft een stemmetje zeggen dat het beter kan.
Terwijl ze vertelde, moest ik denken aan hoeveel mensen zichzelf op die manier onder druk zetten. Niet omdat iemand anders dat van hen vraagt, maar omdat ze zichzelf voortdurend vergelijken met een ideaalbeeld dat bijna onmogelijk te bereiken is.
Wat ik mooi vond, was dat ze op andere vlakken wel kon relativeren. Haar huis hoeft niet perfect te zijn. Haar leven hoeft niet volgens een strak schema te verlopen. Maar zodra het over haar werk ging, kwam die drang naar boven om alles nóg beter te doen. Het was alsof haar eigen inzet en talent nooit helemaal voldoende mochten zijn. Dat raakt me telkens opnieuw, want hoeveel energie verliezen we niet door voortdurend te focussen op wat nog beter kan in plaats van op wat al goed gaat?
De zoektocht naar de perfecte mama
Nog diezelfde week ontmoette ik een andere cliënte die me een andere vorm van perfectionisme liet zien. Nog voor ze bij mij aankwam, had ze onderweg al drie telefoongesprekken gevoerd. Toen ze haar verhaal vertelde, hoorde ik hoeveel verantwoordelijkheden ze dagelijks droeg. Ze was intensief bezig met de toekomst van haar kinderen, bezocht verschillende scholen om de juiste keuze te maken, zocht begeleiding waar nodig en hield tegelijk het huishouden draaiende. Alles was georganiseerd, was gepland. Alles had een systeem.
En begrijp me niet verkeerd: ik vond dat helemaal niet verkeerd. Integendeel. Ik voelde hoeveel liefde er achter haar inspanningen zat. Hoe graag ze haar kinderen alle kansen wilde geven. Maar terwijl ze vertelde, viel me ook iets anders op. Ze sprak met veel warmte over haar partner. Een lieve man die haar ondersteunt en betrokken is bij het gezin.
Toch leek ze heel veel taken automatisch naar zichzelf toe te trekken. Niet omdat hij dat verwachtte, maar omdat ze het gevoel had dat zij degene moest zijn die alles overzag. Alsof de verantwoordelijkheid voor het goed functioneren van het gezin uiteindelijk altijd op haar schouders terechtkwam.
Dat zie ik vaker gebeuren. Vooral bij vrouwen die enorm zorgzaam zijn. Ze nemen veel op zich omdat ze het goed bedoelen. Omdat ze betrokken zijn. Omdat ze hun gezin graag zien. Maar soms wordt die betrokkenheid zo groot dat ze vergeten dat ze niet alles alleen hoeven te dragen.
Waarom kleine lijstjes hier thuis zoveel rust brengen
Tijdens ons gesprek vertelde ik haar dat betrokkenheid iets heel moois is, maar dat betrokkenheid niet hetzelfde is als alles zelf moeten doen. Soms ontstaat er juist meer rust wanneer verantwoordelijkheden verdeeld worden. Niet alleen met een partner, maar ook met de kinderen.
Dat principe passen we thuis al jaren toe. Met vier kinderen zou het trouwens niet houdbaar zijn als alles op mijn schouders terechtkwam. Wat hier het beste werkt, zijn kleine to-do lijstjes. Elk kind krijgt taken die passen bij zijn of haar leeftijd. Niet omdat ik een streng systeem wil opbouwen, maar omdat ik geloof dat zelfstandigheid iets is wat kinderen mogen leren. Een wasmand naar beneden brengen, helpen met de was ophangen, iets opruimen of een kleine verantwoordelijkheid opnemen. Het lijken eenvoudige dingen, maar ze maken een groot verschil. Niet alleen voor mij, maar ook voor hen. Ze leren dat een huishouden iets is wat je samen doet. Dat verantwoordelijkheid niet iets is wat vanzelf bij mama terechtkomt. En eerlijk? Het brengt ook veel rust. Want hoe meer iedereen zijn eigen rol opneemt, hoe minder één persoon alles moet dragen.
Meer geleerd dan alleen voetreflexologie
Wanneer ik vandaag terugdenk aan die eerste cursusdag, besef ik dat ik veel meer geleerd heb dan alleen voetreflexologie. Natuurlijk leerde ik over reflexzones, technieken en het menselijk lichaam. Maar zonder dat ik het wist, begon daar ook een reis van persoonlijke ontwikkeling. Een reis waarin ik niet alleen leerde kijken naar anderen, maar ook naar mezelf. Naar mijn eigen perfectionisme, mijn overtuigingen. Naar de manieren waarop ik verantwoordelijkheid opnam. Dat meisje met haar lichtblauwe schriftje wilde alles juist doen. Ze wilde niets missen. Ze wilde alles begrijpen. En ergens ben ik daar nog altijd dankbaar voor, want die leergierigheid heeft me gebracht waar ik vandaag sta. Tegelijk ben ik blij dat ik onderweg geleerd heb dat perfectie niet het doel is. Groei is veel belangrijker. Stap voor stap. Les na les. Ervaring na ervaring.
En dat was maar goed ook. Want na die eerste cursusdag kwam al snel een nieuwe uitdaging op mijn pad: de eerste keer oefenen op iemand die ik helemaal niet kende.
Maar dat is weer een ander verhaal…
Veel liefs,
Hilde Schoonjans
PS: Wees ook welkom in de FB-groep: https://www.facebook.com/groups/124524581524950
.