Na bijna 25 jaar voetreflexologie deel ik waarom deze bijzondere methode mij nog steeds blijft fascineren, hoe ik omga met chronische vermoeidheid en waarom persoonlijke groei vaak begint met kleine stapjes.
Soms wil mijn hoofd meer dan mijn lichaam aankan
Soms vragen mensen mij hoe ik het volhoud. Hoe ik na bijna 25 jaar nog steeds les geef, blogs schrijf, nieuwe cursussen ontwikkel, cliënten ontvang en telkens opnieuw enthousiast kan vertellen over voetreflexologie.
Het antwoord daarop is minder eenvoudig dan vroeger.
Er was een tijd waarin ik dacht dat enthousiasme alles kon overwinnen. Dat passie vanzelf voldoende energie zou geven om door te blijven gaan. Ondertussen weet ik dat het leven iets genuanceerder in elkaar zit.
Wie mij wat beter kent, weet dat ik leef met chronische vermoeidheid. Op sommige dagen lijkt dat nauwelijks aanwezig en kan ik genieten van alles wat ik doe. Op andere dagen voelt het alsof mijn hoofd duizenden ideeën heeft terwijl mijn lichaam (zachtjes) op de rem gaat staan.
Dat blijft soms een moeilijke combinatie.
Want de waarheid is dat ik nog zoveel wil maken. Zoveel wil leren. Zoveel wil delen.
Er liggen voortdurend nieuwe ideeën op de plank. Een cursus die ik verder wil uitwerken. Een blog die ik wil schrijven. Een boek dat in mijn hoofd al bijna af is. Een keramiekproject dat ik graag wil maken. Een tekening die ik wil afwerken. Een opleiding die ik verder wil verdiepen.
Mijn nieuwsgierigheid is vaak groter dan mijn energievoorraad.
En eerlijk? Soms is dat vermoeiender dan de vermoeidheid zelf.
De kunst van kleine stapjes
Door de jaren heen heb ik geleerd dat persoonlijke groei niet altijd bestaat uit grote verwezenlijkingen.
We leven in een wereld waarin succes vaak wordt afgemeten aan grote resultaten. Aan volle agenda’s. Aan productiviteit. Aan doelen die worden afgevinkt.
Maar net door mijn eigen gezondheid heb ik geleerd dat groei soms heel klein mag zijn.
Vandaag schilderde ik bijvoorbeeld enkele kaartjes voor de meesters en juffen van mijn kinderen. Geen groot project. Geen indrukwekkende prestatie. Gewoon een klein moment van creativiteit tussen alle andere dingen door.
Het mooie aan zo’n activiteit is dat ze mag blijven liggen wanneer het niet meer gaat. Ze wacht geduldig tot er opnieuw energie is.
Dat soort kleine momenten hebben mij de voorbije jaren veel geleerd.
Ze herinneren mij eraan dat een mens niet voortdurend moet presteren om vooruit te gaan.
Soms groeien we net in de kleine dingen.
In een wandeling.
In een boek dat ons raakt.
In een gesprek.
In een kaartje dat we schilderen.
In een kwartiertje yoga.
In een moment van stilte.
Wat voeten mij blijven leren
Misschien is dat ook één van de redenen waarom ik nog steeds zo graag met voetreflexologie werk.
Voeten zijn eerlijk.
Ze houden geen masker op.
Ze vertellen vaak een verhaal dat veel verder gaat dan een lichamelijke klacht.
Ze vertellen iets over spanning en ontspanning. Over doorgaan en vertragen. Over kracht en kwetsbaarheid. Over hoe iemand zich door het leven beweegt.
Na al die jaren blijft het mij fascineren hoe ieder paar voeten anders aanvoelt.
Hoe geen enkele sessie hetzelfde is.
Hoe ieder mens een uniek verhaal meebrengt.
Soms komt iemand binnen met een duidelijke vraag. Soms weet iemand zelf niet goed wat er speelt. Maar bijna altijd ontstaat er tijdens een sessie een moment van bewustwording.
Niet omdat voetreflexologie alle antwoorden geeft.
Maar omdat ze uitnodigt om opnieuw te luisteren.
Naar jezelf.
Naar je lichaam.
Naar wat aandacht vraagt.
Van kennis naar verwondering
Toen ik als jonge vrouw voor het eerst kennismaakte met voetreflexologie was ik vooral gefascineerd door de kennis.
Ik wilde begrijpen hoe alles werkte. Welke reflexzones verbonden waren met welke organen. Hoe het lichaam samenhing. Welke patronen ik kon herkennen.
Die interesse is nooit verdwenen.
Maar vandaag merk ik dat iets anders mij nog meer raakt.
De verwondering.
De verwondering over hoe intelligent een lichaam eigenlijk is.
Hoe sterk mensen kunnen zijn.
Hoeveel veerkracht er aanwezig is, zelfs wanneer iemand door een moeilijke periode gaat.
En misschien is dat ook waarom ik nog steeds les geef.
Niet alleen om kennis door te geven.
Maar omdat ik hoop dat anderen dezelfde verwondering mogen ervaren.
Dat ze opnieuw leren kijken.
Naar zichzelf.
Naar hun gezin.
Naar de mensen rondom hen.
Naar de subtiele signalen die ons lichaam elke dag geeft.
Blijven groeien, op mijn eigen tempo
Leven met chronische vermoeidheid heeft mij geleerd dat groei niet altijd snel hoeft te gaan.
Soms is een kleine stap voldoende.
Soms is een kwartier creatief bezig zijn genoeg.
Soms is een blog schrijven het enige wat er die dag inzit.
En soms is dat meer dan voldoende.
Want uiteindelijk gaat het niet over hoe snel we vooruitgaan.
Het gaat erom dat we blijven bewegen.
Dat we nieuwsgierig blijven.
Dat we ons blijven verwonderen.
Dat we blijven leren.
Misschien is dat wel de belangrijkste les die voetreflexologie mij in bijna 25 jaar heeft geleerd.
Niet harder werken.
Niet meer doen.
Maar blijven luisteren.
Naar jezelf.
Naar je lichaam.
En naar dat kleine stemmetje dat je uitnodigt om telkens opnieuw een volgende stap te zetten.
Al is die stap soms nog zo klein.
Veel liefs, Hilde Schoonjans
