Een onverwachte kennismaking
Soms vragen mensen me hoe ik ooit met voetreflexologie begonnen ben. Het antwoord is eigenlijk verrassend eenvoudig: puur toevallig. Al geloof ik ondertussen niet meer zo hard in toeval. Sommige dingen komen op je pad omdat ze blijkbaar deel uitmaken van je levensweg.
Mijn mama en mijn zus, die twaalf jaar ouder is dan ik, hadden zich ingeschreven voor een korte cursus voetreflexologie van vijf lessen. Gewoon uit nieuwsgierigheid. Geen van beiden had plannen om er professioneel iets mee te doen. Maar kort voor de start bleek dat mijn zus niet kon deelnemen. En dus nam ik haar plaats in.
Ik was vijftien jaar oud.
Wanneer ik daar vandaag op terugkijk, besef ik hoe jong dat eigenlijk was. Toch voelde het op geen enkel moment vreemd. Integendeel. Vanaf de eerste les was ik geboeid door wat ik zag en hoorde. Misschien verklaart dat ook waarom ik vandaag nooit een leeftijdsgrens zet op mijn cursussen of workshops. Leeftijd zegt namelijk weinig over iemands potentieel. Wat veel belangrijker is, is de motivatie die iemand voelt.
En graag deel ik met jou een stukje uit mijn allereerste cursus voetreflexologie!
Motivatie is belangrijker dan leeftijd
Dat merk ik niet alleen binnen de voetreflexologie, maar ook tijdens mijn keramiekworkshops. Regelmatig krijg ik de vraag vanaf welke leeftijd iemand mag deelnemen. Mijn antwoord is altijd hetzelfde: zodra je ongeveer tweeënhalf uur geconcentreerd kunt werken, een stappenplan kunt volgen en voldoende geduld hebt om stap voor stap iets op te bouwen.
Dat klinkt misschien streng, maar het zorgt ervoor dat deelnemers echt kunnen genieten van het proces.
Voor voetreflexologie geldt eigenlijk hetzelfde principe. Je hoeft geen bepaalde leeftijd te hebben. Je hoeft zelfs geen ervaring te hebben in de gezondheidszorg. Wat wel belangrijk is, is dat er ergens een klein vuurtje brandt. Een nieuwsgierigheid naar het menselijk lichaam. Een verlangen om anderen te ondersteunen. Een fascinatie voor gezondheid, welzijn of simpelweg voor de voeten.
Want hoe enthousiast je ook start, op een bepaald moment heb je meer nodig dan motivatie alleen. Dan komt discipline om de hoek kijken. Groei vraagt tijd. En dat vinden we vandaag niet altijd gemakkelijk.
Het begin van een passie
Na die eerste lessen was ik helemaal verkocht. Het internet stond toen nog in zijn kinderschoenen, maar ik zocht alles op wat ik maar kon vinden over voetreflexologie. Mijn mama kocht een boek en ik verslond het van voor naar achter. Alles wat ik las, wilde ik onmiddellijk uitproberen.
Mijn zus werd mijn eerste proefpersoon. Ze ging gewoon op het tapijt in de woonkamer liggen terwijl ik haar voet in mijn schoot nam. Geen comfortabele behandelstoel. Geen praktijkruimte. Geen speciale materialen. Gewoon twee zussen in de woonkamer.
Wanneer ik vandaag studenten hoor zeggen dat ze eerst nog van alles nodig hebben voor ze kunnen oefenen, moet ik vaak glimlachen. Mijn eerste sessies gebeurden letterlijk op de vloer van onze woonkamer. Dat was meer dan voldoende om te beginnen.
Het is eigenlijk een mooie les die ik later nog vaak ben tegengekomen in mijn leven. We denken soms dat we eerst alles perfect moeten voorbereiden voor we mogen starten. De juiste ruimte. De juiste materialen. De juiste kennis. Maar vaak groeit alles juist doordat je begint met wat je op dat moment hebt.
Op wolkjes lopen
Wat ik precies deed tijdens die eerste oefensessies weet ik eerlijk gezegd niet meer. Daarvoor is het ondertussen veel te lang geleden. Maar één reactie ben ik nooit vergeten.
Toen ik klaar was, stond mijn zus recht en zei ze dat ze het gevoel had alsof ze op wolkjes liep.
Voor haar was het waarschijnlijk gewoon een spontane opmerking. Voor mij betekende het veel meer. Het was de eerste keer dat ik voelde dat iets wat ik met mijn handen deed een positieve ervaring kon betekenen voor iemand anders.
Dat kleine zinnetje heeft waarschijnlijk meer invloed gehad op mijn verdere leven dan mijn zus ooit heeft beseft.
Soms zijn het niet de grote gebeurtenissen die ons richting geven. Soms is het één oprechte reactie die ervoor zorgt dat je verder wilt ontdekken.
Dit was ik toen ik 15 en 16 jaar was.
Nog altijd verwonderd
Het bijzondere is dat ik dat gevoel vandaag, bijna vijfentwintig jaar later, nog steeds ervaar.
Deze week nog vertelde een cliënte tijdens een sessie dat ze lichte tintelingen voelde in haar rug terwijl ik de overeenkomstige reflexzones op haar voeten aan het bewerken was. Na afloop vertelde ze dat ze het gevoel had alsof ze een volledige lichaamsmassage had gekregen.
Dat zijn momenten die mij nog altijd raken. Niet omdat ik iets moet bewijzen of verklaren. Wel omdat ze mij herinneren aan dat meisje van vijftien jaar dat nieuwsgierig naast haar zus op de vloer zat.
De verwondering die ik toen voelde, is nooit verdwenen.
Misschien is dat wel het mooiste geschenk dat voetreflexologie mij gegeven heeft. Niet alleen de kennis, de praktijk of de opleidingen die volgden, maar vooral het vermogen om nieuwsgierig te blijven. Om telkens opnieuw te kijken, te luisteren en te ontdekken.
Na die eerste vijf lessen wist ik één ding zeker: ik wilde meer leren.
Dus schreef ik me in voor mijn eerste jaaropleiding voetreflexologie.
Maar dat is weer een ander verhaal… 😊
Liefs, Hilde Schoonjans