Van familie naar de buitenwereld
Wie mijn allereerste cliënt was, weet ik eigenlijk niet meer zo goed. Dat klinkt misschien vreemd voor iemand die ondertussen al bijna vijfentwintig jaar met voetreflexologie bezig is, maar in het begin liep alles een beetje door elkaar. Ik volgde les, oefende thuis wat ik geleerd had en iedereen die zich in mijn omgeving bevond, liep het risico om met zijn voeten in mijn handen te belanden. Het begon dus niet met een officiële cliënt, een praktijkruimte of een agenda vol afspraken. Het begon gewoon thuis, tussen de mensen die mij graag zagen en die bereid waren om een jong meisje haar eerste stappen te laten zetten.
Foto van mezelf (2005)
Eén van die mensen was mijn papa. Mijn ouders hebben mij altijd gesteund in wat ik wilde leren. Ze zagen hoe enthousiast ik was over voetreflexologie en hoe ik elk boek verslond dat ik maar kon vinden. Maar steun geven en zelf vrijwillig in de stoel gaan zitten, zijn natuurlijk twee verschillende dingen.
Mijn papa was niet meteen iemand die stond te springen om zijn voeten te laten bewerken. Ik denk dat hij vond dat ik als dochter al genoeg met zijn voeten gespeeld had, zij het dan op een figuurlijke manier. Toch slaagde ik erin hem uiteindelijk in mijn stoel te krijgen.
De man achter de krant
Ik zie het nog voor me alsof het gisteren was. We hadden ergens een oude pedicurestoel op de kop kunnen tikken. Een stevig exemplaar dat toen heel degelijk leek, maar dat vandaag waarschijnlijk perfect in een vintage interieur zou passen. Het was niet de meest elegante stoel, maar hij deed wat hij moest doen en voor mij voelde hij op dat moment professioneel aan. Het gaf me het gevoel dat ik echt bezig was met iets serieus.
Mijn papa nam plaats in die stoel, maar volledig ontspannen was hij niet. Hij had een krant meegenomen en hield die demonstratief voor zich. Alsof hij wilde duidelijk maken dat hij wel aanwezig was, maar zich zeker niet volledig ging overgeven aan het experiment van zijn dochter. Ik begon aan de sessie en probeerde me te concentreren op alles wat ik geleerd had. Af en toe keek ik voorzichtig op. De krant zat nog altijd voor zijn gezicht. Even later merkte ik dat ze een klein beetje gezakt was. Nog wat later zakte ze opnieuw. Tegen het einde van de sessie lag de krant zelfs naast hem.
Dat kleine detail is me altijd bijgebleven. Niet omdat hij plots een overtuigd liefhebber van voetreflexologie werd, maar omdat ik zag hoe iemand die zich aanvankelijk afsloot, toch langzaam ontspande. Zonder woorden. Zonder grote uitspraken. Gewoon doordat die krant steeds verder naar beneden zakte. Soms vertellen kleine gebaren veel meer dan woorden.
Mijn papa, Johannes Schoonjans in 2005
Een generatie die niet geleerd had om te ontvangen
Mijn papa was trouwens niet de enige uit die generatie die wat moeite had met het idee van voetreflexologie. Een broer van hem is ook eens langsgekomen. Eén keer, misschien twee keer. Meer was het niet. Wanneer ik daar nu op terugkijk, denk ik dat veel mannen van die generatie opgegroeid zijn met het idee dat je sterk moest zijn, moest doorwerken en vooral niet te veel aandacht moest besteden aan jezelf.
“Ze moeten van mijn lijf blijven.”
Dat was geen uitspraak die letterlijk uitgesproken werd, maar het hing wel een beetje in de lucht. Ontspanning was geen prioriteit. Zelfzorg was al helemaal geen begrip dat vaak gebruikt werd. Veel mensen waren gewoon gewend om door te gaan. Dat was nu eenmaal wat je deed.
Wanneer ik vandaag zie hoeveel mensen bewust tijd maken voor zichzelf, hoe ze investeren in hun gezondheid, rust en welzijn, dan ben ik daar eigenlijk blij om. Niet omdat iedereen voetreflexologie moet volgen, maar omdat ik geloof dat er veel kracht zit in af en toe stilstaan. In luisteren naar jezelf. In even niets moeten oplossen, regelen of organiseren. Gewoon aanwezig zijn in het moment.
Mijn eerste echte oefenpersoon
Mijn eerste echte oefenpersoon buiten de familie was een jonge collega van mijn mama. Volgens mij heette ze Evelien, al ben ik daar na zoveel jaren niet meer honderd procent zeker van. Sommige details vervagen met de tijd, maar de essentie van het verhaal is me altijd bijgebleven.
Ik herinner me vooral dat ik zenuwachtig was. Familie kent je. Familie vergeeft je fouten. Familie weet dat je nog aan het leren bent. Maar iemand die je niet kent, voelt anders. Plots wil je extra goed je best doen. Je wilt dat alles klopt. Je wilt dat de persoon zich comfortabel voelt. Je wilt tonen dat je weet waar je mee bezig bent.
Op de achtergrond speelde een cd met rustige zen-muziek. Dat was toen nog de tijd van cd’s. Geen afspeellijsten, geen streamingdiensten, gewoon een schijfje dat telkens opnieuw werd opgezet. Terwijl de muziek speelde, gaf ik de sessie zoals ik die op dat moment geleerd had. Ik deed mijn uiterste best en probeerde niets te vergeten van wat Carine ons had aangeleerd.
Achteraf bekeken was ik waarschijnlijk veel meer met mezelf bezig dan met haar. Niet omdat ik ongeïnteresseerd was, maar omdat ik zo graag wilde dat alles goed verliep. Iedereen die ooit voor het eerst iets gedaan heeft, zal dat herkennen. Je bent voortdurend aan het nadenken. Doe ik dit wel juist? Vergeet ik niets? Zou zij tevreden zijn?
Lees ook: https://reflexology4u.be/waarom-werken-op-oefenclienten/
Een compliment dat ik nooit vergeten ben
Toen de sessie voorbij was, vroeg ik hoe ze het ervaren had. Wat ze toen vertelde, ben ik nooit meer vergeten.
Ze zei dat de voetreflexologie haar enorm veel deugd had gedaan. Maar daarna vertelde ze iets wat me nog meer raakte. Tijdens de sessie had ze het gevoel gehad dat ze haar wereldreis opnieuw beleefde.
Een wereldreis.
Zelfs vandaag vind ik dat nog altijd een bijzonder compliment.
Denk daar eens over na. Een wereldreis bestaat uit honderden indrukken, ontmoetingen, geuren, kleuren, emoties en herinneringen. Het zijn ervaringen die mensen vaak hun hele leven meedragen. En toch gebruikte zij net die vergelijking om te beschrijven wat ze tijdens een uur voetreflexologie had ervaren.
Dat heeft me diep geraakt.
Niet omdat ik dacht dat ik iets uitzonderlijks gedaan had. Ik stond nog maar aan het begin van mijn carrière en had nog ontzettend veel te leren. Maar haar reactie liet me zien dat een sessie voor iedereen anders kan zijn. Dat mensen soms iets beleven wat je zelf nooit had kunnen voorspellen. Dat er tijdens een uur rust en aandacht veel meer gebeurt dan we met ons verstand kunnen bedenken.
Wat me al vijfentwintig jaar blijft boeien
Wanneer mensen me vandaag vragen waarom ik na al die jaren nog steeds zo gepassioneerd ben door voetreflexologie, dan denk ik vaak terug aan verhalen zoals deze. Natuurlijk vind ik het menselijk lichaam fascinerend. Natuurlijk blijf ik graag bijleren. Maar wat me werkelijk blijft boeien, zijn de mensen.
Het zijn de verhalen die ze me vertellen. De inzichten die tijdens een sessie ontstaan. De onverwachte reacties achteraf. De momenten waarop iemand opstaat uit de stoel en iets zegt wat ik nooit had zien aankomen.
Dat begon bij mijn papa die langzaam zijn krant liet zakken. Het ging verder met een jonge vrouw die tijdens een sessie opnieuw door haar herinneringen aan een wereldreis wandelde. En eigenlijk gebeurt het vandaag nog steeds. Nog altijd vertellen cliënten dingen die me raken, verrassen of aan het denken zetten.
Misschien is dat wel het mooiste aan dit vak. Je denkt dat je bezig bent met voeten, maar uiteindelijk gaat het altijd over mensen. Over hun verhalen, hun leven, hun dromen, hun uitdagingen en hun ervaringen.
En hoewel ik toen nog niet wist welke richting mijn leven zou uitgaan, voelde ik na die eerste ervaringen wel één ding heel duidelijk. Dit was nog maar het begin. Want hoe meer mensen ik ontmoette, hoe meer ik ontdekte dat achter elke voet een verhaal schuilgaat.
Maar dat is weer een ander verhaal…
Veel liefs,
Hilde Schoonjans
.