In de loop der jaren zijn er heel wat studenten door mijn opleidingen gepasseerd. Zoveel zelfs dat ik onmogelijk nog alle namen, gezichten en verhalen kan onthouden. Soms kom ik iemand tegen op sociale media en denk ik: “Amai, die heeft ooit nog les bij mij gevolgd.” En dan zijn er andere studenten die om één of andere reden altijd een plaatsje blijven innemen in mijn herinneringen. Niet noodzakelijk omdat ze de beste resultaten haalden of de snelste groeiden, maar omdat ze iets bij zich droegen dat me raakte. Doorzettingsvermogen. Warmte. Humor. Bescheidenheid. Of gewoon een bijzonder verhaal.
Eigenlijk zou ik over tientallen studenten een aparte blog kunnen schrijven. Misschien zelfs over honderden. Want achter elke inschrijving zit een mens. Een leven. Een droom. Een verlangen om iets nieuws te leren. Soms begint iemand aan voetreflexologie vanuit pure nieuwsgierigheid. Soms omdat er een carrièrewissel aankomt. Soms omdat het leven hen een andere richting uitduwt. En soms omdat er diep vanbinnen iets blijft trekken dat niet genegeerd wil worden.
KLIK HIER voor meer informatie over de online opleiding voetreflexologie
Sofie
Zo denk ik bijvoorbeeld aan Sofie. Een ontzettend warme dame die tijdens haar opleiding meer op haar bord kreeg dan de meeste mensen op een heel jaar zouden wensen. Er waren uitdagingen, veranderingen en momenten waarop het leven haar niet bepaald spaarde. Toch bleef ze doorgaan. Niet halsstarrig. Niet verbeten. Maar met een rustige vastberadenheid die ik enorm bewonder. Terwijl veel mensen hun dromen opbergen wanneer het moeilijk wordt, bleef zij stap voor stap verder bouwen. Ze kreeg de kans om het huisje naast haar woning aan te kopen en om te vormen tot een praktijkruimte. Wanneer ik daar foto’s van zag, dacht ik alleen maar: wat een prachtige plek heeft zij daar gecreëerd. Maar nog mooier dan die praktijkruimte vind ik eigenlijk de weg die eraan voorafging. Want gebouwen zijn uiteindelijk maar stenen. Doorzettingsvermogen, dat bouw je vanbinnen.
Eric
Ook Eric komt regelmatig in mijn gedachten voorbij. Hij zat in mijn allereerste studentengroep. Ik was toen hoogzwanger. Als ik aan die groep terugdenk, verschijnt er spontaan een glimlach op mijn gezicht. Het was zo’n klasgroep waarbij alles leek te kloppen. We hebben veel gelachen, veel geleerd en vooral veel gedeeld. Nadat ik bevallen was, zijn enkele studenten me zelfs thuis komen bezoeken. Dat zegt veel over de sfeer die er toen hing. Eric heeft het in zijn leven niet altijd gemakkelijk gehad. Soms krijg je als docent stukjes van iemands verhaal mee en besef je hoeveel veerkracht er nodig is om telkens opnieuw recht te krabbelen. Vandaag zie ik dat hij zijn creativiteit gevonden heeft in lederbewerking. Niet in een voetreflexologiepraktijk zoals sommigen misschien zouden verwachten, maar in iets anders dat hem gelukkig maakt. En eigenlijk vind ik dat prachtig. Want succes betekent voor mij niet dat iedereen exact hetzelfde pad volgt. Succes betekent dat je iets vindt waarin je kunt groeien en jezelf kunt zijn.
Valérie, Debby, Sofie, Ethel, Isabelle, Joke en nog zoveel anderen
Wat me trouwens vaak ontroert, is wanneer ik via sociale media zie hoe oud-studenten hun praktijk langzaam zien groeien. Niet met grote sprongen of spectaculaire verhalen, maar met kleine stapjes die zich opstapelen. Een nieuwe cliënt. Een mooie review. Een extra opleiding. Een ruimte die wat gezelliger wordt ingericht. Ik denk dan aan mensen zoals Valérie, Debby, Sofie, Ethel, Isabelle, Joke en nog zoveel anderen. Het algoritme toont me natuurlijk maar een fractie van wat iedereen doet, dus vergeef me als jouw naam hier niet tussen staat. Maar weet dat ik vaak met bewondering kijk naar hoe mensen hun eigen weg zoeken. Want een praktijk opbouwen vraagt moed. Veel meer moed dan de meeste mensen beseffen.
Jessica
Dan is er Jessica. Een dame die ik eigenlijk vooral vanop afstand ken. We hebben veel gemaild, maar elkaar nog niet vaak in levende lijve gezien. Toch volgt ze me al jaren. Haar traject verloopt niet in een rechte lijn. Er waren periodes waarin ze volop studeerde en periodes waarin ze moest stoppen omwille van medische redenen. Maar telkens opnieuw keert ze terug naar voetreflexologie. En dat vind ik bijzonder. Want soms vertelt het leven je iets door wat er blijft terugkomen. Wanneer een bepaalde interesse steeds opnieuw naar boven komt, ondanks onderbrekingen, twijfels of obstakels, dan zit daar vaak iets waardevols onder. Voor mij maakt het trouwens helemaal niet uit of iemand de opleiding volgt volgens het tempo dat ik oorspronkelijk bedacht had. Sommige studenten vliegen erdoorheen. Anderen doen er jaren over. Sommigen sturen regelmatig vragen. Anderen werken liever in stilte. Het is niet aan mij om daarover te oordelen. Mijn taak is het materiaal aanbieden, begeleiden waar nodig en vertrouwen hebben in het proces. Wat een student uiteindelijk met die kennis doet, ligt bij die student zelf.
En dan is er Linda
Linda was een van de eerste studenten die de sprong waagde toen ik startte met online lesgeven. Alleen daarvoor al heeft ze een speciaal plaatsje in mijn hart. Want pioniers hebben altijd iets bijzonders. Zij stappen ergens in terwijl nog niemand precies weet hoe alles zal lopen. Doorheen de jaren heb ik haar ook persoonlijk beter leren kennen en heb ik zelfs al enkele keren het geluk gehad om zelf in haar stoel te mogen liggen voor een sessie. Wat me telkens opnieuw opvalt bij Linda, is haar bescheidenheid. Ze weet ontzettend veel, bereidt zich ongelooflijk goed voor en toch blijft ze twijfelen of ze het wel goed doet.
Soms stuurt ze uitgebreide verslagen door van cliënten. Niet zomaar enkele notities, maar echte dossiers waarin ze alles heeft opgezocht, uitgewerkt en doordacht. Dan lees ik die door en denk ik alleen maar: amai Linda, hoe grondig kan een mens zijn? En toch eindigt ze vaak met de vraag of ik het wel goed vind. Dat blijft me verbazen. Niet omdat ze onzeker is, maar omdat ze ondanks al haar kennis open blijft staan om te leren. Misschien is dat juist wat haar zo sterk maakt.
Een tijdje geleden schreef Linda een berichtje dat me diep raakte. Ze vertelde dat ze erbij was toen de Academy ontstond. Dat ze de sprong gewaagd had als een van de eersten. Ze omschreef de Academy als een immense bibliotheek vol informatie en praktijkervaringen en noemde voetreflexologie haar passie. Maar wat me het meest raakte, was niet wat ze over de opleiding schreef. Het was wat ze schreef over kennis delen. Dat ik alles deel wat ik weet. Dat ik niets achterhoud. Dat ik niet bang ben om mensen mee te nemen in mijn denkproces.
Ik heb dat bericht verschillende keren gelezen.
Niet omdat ik complimenten nodig heb.
Maar omdat het me deed beseffen wat ik eigenlijk het liefst doe.
Kennis delen.
Mensen vooruit helpen.
Anderen laten groeien.
Misschien is dat ook waarom ik zo graag les geef.
Niet omdat ik alles weet. Integendeel. Ik leer elke dag bij. Maar wat ik geleerd heb, geef ik graag door. Omdat iemand anders daar misschien sneller door vooruit kan. Omdat een student misschien een fout kan vermijden die ik zelf ooit gemaakt heb. Omdat kennis volgens mij pas echt waarde krijgt wanneer ze gedeeld wordt.
Wanneer ik terugkijk op de voorbije vijfentwintig jaar, dan besef ik dat mijn studenten mij waarschijnlijk veel meer gegeven hebben dan zij zelf beseffen. Ze hebben me vertrouwen gegeven. Ze hebben me uitgedaagd om te blijven groeien. Ze hebben vragen gesteld waarop ik het antwoord nog niet kende. Ze hebben me aan het denken gezet. Ze hebben me laten lachen. Soms zelfs ontroerd.
Dus als je dit leest als student, oud-student of toekomstige student, dan wil ik eigenlijk gewoon één ding zeggen.
Dankjewel!
Voor je vertrouwen.
Voor je enthousiasme.
Voor je vragen.
Voor je verhalen.
En voor de kans die je mij geeft om een klein stukje mee te wandelen op jouw pad.
Want uiteindelijk zijn het niet alleen de studenten die leren.
De docent leert minstens evenveel.
Veel liefs
Hilde Schoonjans
