De periode waarin ik alles wilde oplossen
Mensen vragen me regelmatig hoe ik werken combineer met CVS. Het is een logische vraag. Wie mij alleen kent van mijn praktijk, mijn cursussen, mijn blogs of sociale media, ziet vooral wat ik doe. Ze zien de opleidingen die ik geef, de cursussen die ik ontwikkel, de cliënten die ik begeleid en de projecten waar ik enthousiast over vertel. Wat ze niet altijd zien, is dat vermoeidheid al meer dan twintig jaar een vaste reisgenoot is in mijn leven.
Misschien moet ik daarom beginnen bij het begin.
Hoewel ik als kind al vatbaarder was voor ziekte en infecties dan veel leeftijdsgenoten, kreeg ik rond mijn twintigste uiteindelijk de diagnose CVS. Dat was tijdens mijn studententijd. Een periode waarin de meeste jongeren dromen van de toekomst, plannen maken en de wereld verkennen. Ik deed dat ook, maar tegelijk was er die voortdurende vermoeidheid die niemand echt kon verklaren.
In die periode kwam ik regelmatig in het referentiecentrum van het UZ Gent. Een van de therapieën die ik daar volgde was hydrotherapie. Ik moest oefeningen doen in een zwembad om toch op een rustige manier in beweging te blijven. Daarnaast nam mijn mama me mee naar allerlei therapeuten. Acupunctuur, voedingsadvies, homeopathie en nog veel meer. Achteraf bekeken ben ik dankbaar dat zij mee zocht naar manieren om mij te ondersteunen. Maar tegelijk herinner ik me ook hoeveel tijd, energie en geld er in die zoektocht kroop.
Op een bepaald moment besefte ik dat ik vooral bezig was met zoeken naar de oplossing. Alsof er ergens een magische sleutel bestond die alles zou veranderen. Nog één therapie. Nog één behandeling. Nog één specialist. Nog één antwoord.
Maar die sleutel kwam niet.
En misschien was dat wel een van de belangrijkste lessen die ik ooit geleerd heb.
Toen mijn leven sneller ging dan mijn lichaam
Rond diezelfde periode begon ik ook te werken als bediende. Wanneer ik daar vandaag op terugkijk, kan ik eerlijk zeggen dat het geen stressvolle job was. Toch reageerde mijn lichaam alsof het voortdurend onder druk stond. Ik kreeg regelmatig last van het prikkelbare darmsyndroom. Mensen die dat nooit ervaren hebben, onderschatten vaak hoeveel pijn daarbij kan komen kijken. Ik vergelijk het soms met weeën tijdens een bevalling. Niet de eerste weeën die je nog wat kunt wegpuffen, maar de stevige exemplaren waarbij je aandacht volledig naar je lichaam wordt getrokken.
Terwijl mijn lichaam signalen gaf dat het rustiger aan wilde doen, was ik volop bezig met bouwen aan de toekomst. Naast mijn job als bediende bouwde ik mijn eigen praktijk uit als podoloog en voetreflexoloog. Ik volgde bijkomende opleidingen zoals aromatherapie. Ik gaf oorkaarsen en hotstones. Ik leerde mijn man kennen. We hadden een kinderwens. We kochten ons eerste huis.
Wanneer ik het vandaag zo opsom, vraag ik me soms af hoe ik het allemaal gedaan heb.
Misschien deed ik wat zoveel jonge mensen doen.
Gewoon doorgaan.
Niet te veel nadenken.
Niet te veel stilstaan.
Gewoon de volgende stap zetten omdat je gelooft dat daar het leven ligt waar je van droomt.
Ik denk dat ik toen vooral op wilskracht leefde. Op enthousiasme. Op ambitie. Op het verlangen om iets moois van mijn leven te maken.
De dingen die me overeind hielden
Toch waren er in die periode ook een aantal gewoontes die me geholpen hebben om niet volledig onderuit te gaan. Ik begon regelmatig naar een voetreflexoloog te gaan. Daarnaast mediteerde ik elke avond. Dat waren geen spectaculaire oplossingen, maar eerder kleine ankerpunten die ervoor zorgden dat ik mezelf niet volledig verloor in de drukte van het leven.
Om de twee weken plande ik ook een dag sauna in. Wanneer ik daar vandaag aan terugdenk, besef ik hoe belangrijk die momenten waren. Niet omdat ze mijn CVS deden verdwijnen, maar omdat ze me herinnerden aan iets wat ik later nog veel beter zou begrijpen: herstel vraagt tijd.
Ondertussen groeide mijn praktijk verder. Ik begon les te geven. We startten ons gezin op. Voor onze eerste twee kinderen doorliepen we een IVF-traject. We verhuisden naar een huis dat gelukkig grotendeels afgewerkt was, al waren er natuurlijk altijd nog dingen die aandacht vroegen.
Het waren mooie jaren. Maar ook zware jaren.
Ik ben in die periode vaak ziek geweest. Ik kreeg opnieuw opstoten van klierkoorts. Ik moest afspraken verzetten. Ik probeerde alle ballen in de lucht te houden terwijl mijn energieniveau regelmatig onderuitging.
Wanneer je kleine kinderen hebt, verdwijnt zelfzorg bovendien vaak naar de achtergrond. Dat is niet omdat je dat bewust kiest. Het gebeurt gewoon. De noden van je kinderen komen eerst. De was moet gedaan worden. Er moet gekookt worden. Er zijn schoolactiviteiten, hobby’s en duizend andere dingen die aandacht vragen.
Ik ging af en toe nog eens voor een lichaamsmassage en probeerde regelmatig voetreflexologie in te plannen. Maar als ik eerlijk ben, was het toen vooral overleven.
Waarom mijn leven vandaag anders voelt
Ondertussen zijn we jaren verder.
Onze kinderen zijn groter geworden. Ze hebben me voor veel dagelijkse dingen niet meer nodig. Sterker nog, ze zijn op een leeftijd gekomen waarop ze zelf verantwoordelijkheid kunnen opnemen. Een was ophangen. De vaatwasmachine leegmaken. Stofzuigen. Iets kleins koken. Dat zijn geen wereldschokkende taken, maar ze maken wel een verschil.
Ik zie het als een deel van mijn taak als moeder om hen stap voor stap zelfstandigheid aan te leren. Niet alleen omdat het mij helpt, maar vooral omdat ik wil dat ze later hun eigen leven kunnen organiseren.
Daardoor is er ook opnieuw ruimte ontstaan.
Ruimte om adem te halen.
Ruimte om na te denken.
Ruimte om beter voor mezelf te zorgen.
Misschien is dat wel het grootste verschil tussen mijn twintiger jaren en mijn veertiger jaren. Mijn leven is stabieler geworden. Er zijn minder grote veranderingen. Minder stormen. Minder periodes waarin alles tegelijk gebeurt.
En dat maakt het gemakkelijker om bewust met mijn energie om te gaan.
Ik vecht niet meer tegen vermoeidheid
Als er één ding is dat ik vandaag anders doe dan vroeger, dan is het dit: ik vecht niet meer tegen mijn vermoeidheid.
Jarenlang probeerde ik sterker te zijn dan mijn lichaam.
Vandaag probeer ik vooral slimmer samen te werken met mijn lichaam.
Wanneer ik moe ben, ga ik soms ’s middags even rusten. Niet omdat ik lui ben. Niet omdat ik opgeef. Maar omdat ik weet dat twintig minuten rust me soms uren energie kunnen opleveren.
Verken de diepgewortelde connectie tussen emoties en lichamelijke gezondheid in de 3-daagse cursus, exclusief ontworpen voor voetreflexologen (met een basisopleiding achter de rug). Als docente leid ik je door de subtiele kunst van emotionele intelligentie, waarbij ik onthul hoe emoties en fysieke sensaties nauw met elkaar verbonden zijn. Emoties zijn niet alleen reacties, maar krachtige ‘energieën in beweging’ die zowel onze gedachten als ons lichaam beïnvloeden. Het beheersen van deze dynamiek is essentieel voor zowel persoonlijke groei als professionele ontwikkeling.
Meer informatie: https://reflexology4u.be/transformeer-emoties-via-de-voeten/
Doordat ik mijn eigen agenda beheer, kan ik daar ook rekening mee houden. Wanneer ik een cursus geef, plan ik bewust weinig afspraken in de dagen ervoor en erna. Dat betekent niet dat ik niets doe. Integendeel. Op een goede dag kan ik ontzettend veel gedaan krijgen. Dan schrijf ik blogs, werk ik aan cursussen, ga ik in de tuin aan de slag of werk ik een hele lijst praktische taken af.
Ik benut mijn goede momenten optimaal.
Maar ik heb ook geleerd om mijn minder goede momenten te respecteren.
Dat evenwicht heeft jaren gekost om te vinden.
Investeren in gezondheid
Elke vrijdagochtend heb ik een afspraak bij mijn voetreflexoloog. Altijd op hetzelfde moment. Dat staat vast in mijn agenda. Niet als luxe. Niet als beloning. Maar als onderdeel van mijn gezondheid.
Wanneer ik merk dat mijn energieniveau lager ligt, plan ik soms een extra sessie in.
Daarnaast ondersteun ik mezelf met voedingssupplementen. Vooral enzymen en probiotica, omdat ik weet hoeveel energie het spijsverteringsstelsel vraagt. Ik gebruik producten van Young Living en ja, daar gaat geld naartoe.
Maar ergens onderweg heb ik een belangrijke klik gemaakt.
Ik hoorde ooit een reportage over een topsporter die zich volledig afzonderde om optimaal te kunnen presteren. Alles werd voor hem geregeld. Zijn voeding. Zijn trainingen. Zijn herstel.
Mijn eerste reactie was eerlijk gezegd niet bijzonder vriendelijk.
Ik dacht: wat een luxe.
Maar daarna kwam een ander inzicht.
Die sporter investeerde in zijn prestaties.
Waarom zou ik dan niet investeren in mijn gezondheid?
Waarom zou ik verwachten dat mijn lichaam elke dag blijft presteren als ik er niet bewust in investeer?
Sindsdien kijk ik daar anders naar.
Wat mij vandaag helpt
Vandaag bestaat mijn ondersteuning uit heel veel kleine dingen die samen een groot verschil maken. Wekelijkse voetreflexologie. Supplementen. Yin yoga. Zwemmen. Af en toe kinesitherapie of een bezoek aan de osteopaat. Mijn dagelijkse meditatiemomenten. Mijn keramiek, waarin ik volledig kan opgaan. En stilaan ook gezondere voeding.
Dat laatste blijft een werkpunt.
Mijn automatische piloot kiest nog altijd sneller voor een koek dan voor een handje noten. En hoewel ik ondertussen fruit, noten en allerlei gezonde alternatieven in huis heb, wint die koek soms nog steeds.
Maar ook daar kijk ik vandaag anders naar.
Vroeger zou ik mezelf daar misschien op afrekenen.
Vandaag denk ik: kijk eens hoe ver je al gekomen bent.
Mijn ontbijt bestaat ondertussen uit zelfgemaakte granola. Ik weet wat erin zit. Ik voel dat het me goed doet. Dat is één maaltijd op drie.
De rest volgt wel.
Niet perfect.
Wel stap voor stap.
Jij bent de moeite waard
Wanneer ik terugkijk op de voorbije twintig jaar, dan besef ik dat CVS me veel geleerd heeft. Niet omdat ik die diagnose gewild heb. Niet omdat ik ze iemand zou toewensen. Maar omdat ze me verplicht heeft om anders naar gezondheid te kijken.
Ik probeer vandaag niet alleen mijn draaglast te verlagen.
Ik probeer ook mijn draagkracht te vergroten.
Dat verschil is belangrijk.
Want niet alles in het leven kunnen we veranderen. Er zullen altijd stressfactoren blijven bestaan. Er zullen altijd uitdagingen zijn. Er zullen altijd periodes zijn waarin het moeilijker gaat.
Maar we kunnen wel investeren in wat ons sterker maakt.
En dat is misschien de belangrijkste boodschap die ik wil meegeven.
Niet alleen aan mensen met CVS.
Aan iedereen.
Jij bent de moeite waard om tijd, aandacht en zorg in te investeren.
Niet wanneer je volledig uitgeput bent.
Niet wanneer het bijna te laat is.
Maar vandaag al.
Want uiteindelijk is gezondheid geen eindpunt dat je bereikt.
Het is iets wat je elke dag opnieuw een beetje voedt.
Veel liefs, Hilde Schoonjans
Jouw docente voetreflexologie
De weg die studenten van Reflexology4u afleggen
De opleiding start met de online basiscursus voetreflexologie, waarin je een stevige basis legt en stap voor stap vertrouwd raakt met het werken op de voeten. Daarna kun je verder groeien binnen de driejarige online Reflexology Academy4u, waar je jouw kennis verdiept en voetreflexologie steeds ruimer leert toepassen.
Daarnaast zijn zowel studenten als afgestudeerde voetreflexologen welkom tijdens de live cursussen. Daar gaan we intensief aan de slag met specifieke thema’s, zodat je jouw kennis en vaardigheden verder kunt uitbreiden.