Mijn tenen zijn in de rouw

Mijn tenen zijn in de rouw

Mijn tenen zijn in de rouw, ja het kan! En ik kan je meteen meegeven dat het best vervelend is.

Maar laat me beginnen bij het begin…

En dat begin is voetreflexologie. Het is mijn ware passie! Al heel vroeg in mijn leven maakte ik kennis met voetreflexologie en ik wilde daar iets mee doen. Vandaar dat ik eerst een Bachelor in de Podologie haalde. Al bleek vrij snel dat het een niet zo veel met het ander te maken had. Afgezien dan dat het beiden met voeten te maken had. Of toch… zo wilden ze het laten blijken in de opleiding Podologie want alles heeft gewoon met je voeten te maken!

Wanneer we naar een voet kijken als podoloog dan zie je alleen maar een voet met botten, gewrichten, spieren, ligamenten, vetweefsel, huid,…

Maar wanneer je naar de voet kijkt als voetreflexoloog, dan gaat de wereld voor je open!

Natuurlijk blijft het fysieke aspect van de voet aanwezig. En vaak moet ik studenten attent maken op het feit dat een voet ook gewoon gekneusd kan zijn waardoor een plaats pijnlijk is.

Vaak zijn studenten zodanig verwonderd over de reflexzones en de projecties dat ze dat over het hoofd zien. Maar hé, dan ben ik er als docente om de voetjes weer op de grond te zetten.

Mijn tenen zijn in rouw, maar wat betekent dit?

Wanneer we als voetreflexoloog naar voeten kijken zien we de mens als een geheel. Alles wat een individu heeft, en is, kan je projecteren op de voeten.

Heel algemeen kan je stellen dat de hielen staan voor het bekkengebied, de middenvoet voor de buik, de voorvoet voor het borstgebied en de tenen voor het hoofd.

Hoe de reflexzones precies geprojecteerd worden, leer ik jou met plezier in de online basiscursus voetreflexologie (KLIK HIER voor meer info)

Waarom in de rouw?

Onlangs stierf mijn papa en de pijn die ik had in mijn tenen, de dagen erna, was niet te harden. Vooral de tenen van de linker voet, de emotionele kant. Ze waren rood, branderig, dik,… Enfin heel vervelend.

Mocht ik er mee naar een arts gaan, of naar een podoloog dan zou de term “wintertenen” zeker vallen. En ik zou het hen niet kwalijk nemen want fysiek leek het zo.

Gelukkig ken ik mijn lichaam en weet ik dat dit vervelende, zelfs pijnlijke gevoel het gevolg was van rouw. Mijn tenen zijn in rouw!

Want ook al wordt de emotie verdriet meestal geprojecteerd in de reflexzone van de longen, dit gevoel was geen verdriet.

De dagen na de dood van mijn papa waren zo druk. En dat begon eigenlijk bijna meteen na zijn dood. Een uur later waren zowel mijn zus, mama en ik aan het bellen naar nonkels en tantes en hechte vrienden. De verpleger kwam langs en nog een uur later de huisarts, dan de begrafenisondernemer en iemand die de begrafenis ging regelen.

Mijn hoofd tolde want er moest op zo een korte tijd zoveel beslissingen genomen worden. Mijn zus had de taak op zich genomen om adressen mooi in excel op te lijsten. Ben vol bewondering voor haar want dat was een heuse klus! Ook al denk je dat je al veel op voorhand gedaan hebt…

Dan kwam de stress van het trouwboekje dat spoorloos was. Gelukkig na lang zoeken gevonden. Decennia lang lag dat op een vaste plaats. Maar toen mijn papa voor zijn dood alles nog op orde wilde hebben, had hij het ergens volgens zijn structuur geklasseerd.

Johannes Schoonjans
Jan Schoonjans

Mijn hoofd was vol en leeg op hetzelfde moment

Mijn hoofd was vol en leeg op hetzelfde moment. Vol met actiepunten die nog moesten gebeuren maar leeg om andere zaken erbij te nemen. Ik ben mijne Nico zo dankbaar dat hij die week van thuis mocht “werken”. En ook zijn bazen verdienen een woord van dank voor hun begrip.

Ik leefde in een cocon of op een eiland. Heb van die week geen idee wat er in de wereld gebeurd is. En eerlijk moet ik zelfs toegeven dat ik niet zo goed wist wat er in mijn eigen gezin gebeurde. Alles draaide om mijn papa. Samen met mijn mama en mijn zus.

Op de derde dag was het meeste geregeld en moest ik mijn focus verleggen naar de toetsenweek van Djurre. Zijn eerste keer echt studeren. Dat was ook een hele boterham. Maar echt waar, hij deed het fantastisch! Zelfs in deze moeilijke omstandigheden. Dikke pluim voor hem.

Voor mij was het ook goed om even om te schakelen want ik had de taak op mij genomen om een tekst te schrijven over mijn papa. Dit deed ik in mijn eigen stijl. Mijn zus en mama lazen na, deden kleine aanvullingen en gaven hun goedkeuring.


Wanneer je dit leest, zal het je niet verbazen dat mijn tenen rode branderige worstjes waren.

In mijn tenen wordt mijn hoofd geprojecteerd en daar zat een grote drukte in.

Veel energie → roodheid, hard

Weinig energie → bleek, zacht/slap

Of toch, dat is de algemene regel.


Daarbij komt nog eens dat ik die periode barstende hoofdpijn had van het wenen.

Op een bepaald moment, ik stond in onze keuken, deden mijn tenen zo een pijn, dat ik mijn kousen uit trok en naar mijn voeten keek. “Ja, mijn tenen zijn in de rouw!” kwam er in me op. Deze zin vond ik zo leuk dat ik er een blog over wilde schrijven maar de fut ontbrak me.

Ondertussen begint mijn leven terug in zijn plooi te vallen.

We hebben heel mooi afscheid kunnen nemen van mijn papa, voor de drukte op gang kwam en dat is een hele troost. Ook wetende dat we alles voor hem gedaan hebben wat we konden doen. Hij moest maar telefoneren en ik was daar. En vaak sprong ik even binnen om te kijken hoe het was.

Voor hem was het tijd.

Mijn mama haar leven staat nog op zijn kop. Ze is een bezige bij. Een sterke vrouw die altijd maar door doet en zich niet verschuilt achter emoties. Mijn mama heeft een daadkracht om U tegen te zeggen. Afgelopen weken zorgde ze voor de kleinkinderen, kreeg ze heel wat bezoek of werd ze uitgenodigd door vriendinnen. Ik hoop dat dit blijft.

In juni neem ik haar en mijn zus alvast op sleeptouw voor een workshop potten draaien.

Ik ging afgelopen week al eens proberen. Super leuk en toch wel ontspannend!

Voor mijn vaderke

Jantje, papa, opa,

De juiste woorden vinden is zo moeilijk. In deze dienst willen we niet alleen plaats maken om te rouwen, maar ook om je leven te vieren. Van jou mochten we vandaag niet huilen maar dat kunnen we niet beloven. En alles moest sober gehouden worden. Dit respecteren we.

Je sprak, zolang wij ons kunnen herinneren, dat op je afscheidsdienst de Messa Per Rossini moest worden gespeeld, een stuk dat 3 uur duurt. De volledige 3 uur gaan we hier niet beluisteren maar bij het betreden van deze zaal speelde die door jou gekozen muziek. Dezelfde muziek waarop jij jouw aards bestaan afgesloten hebt en waarop we jouw lichaam kwamen groeten.

We zullen altijd aan je denken. Zoals voorbeeld als we pruimen eten. Want regelmatig citeerde je de eerste regels van het gedicht: “Jantje zag eens pruimen hangen” maar eigenlijk is de titel: “De pruimenboom”.

In tegenstelling tot Jantje uit dit gedicht, zat “ons” Jantje vol kattenkwaad. Je vertelde fier over het roken van sigaretten in de dakgoot tijdens je jeugd, een slechte gewoonte die je stopgezet hebt als valentijnscadeau voor je vrouw ruim 25 jaar geleden. En nog steeds vertelde je met ondeugende ogen over het vastbinden van de poetsvrouw onder tafel!
Jouw moeder en vader waren hiervoor terecht woedend. Maar we vertrouwen erop dat ze jou nu met open armen ontvangen.

De ziekte en het overlijden van Peter hadden een grote impact op jou. Je vond het moeilijk om hierover te praten. Maar nu kan jij jouw zoon, onze Peter, weer in de armen sluiten en hem vertellen over zijn dochters, Julia en Louisa, 2 prachtige jonge dames die leergierig zijn en zelfbewust in het leven staan.

Je kan Peter vertellen over zijn mama, jouw Roseke (gelezen: rozeke) en hoe liefdevol ze jou gedurende de jaren gesteund en verzorgd heeft. Niets was haar te veel!

Jouw Rose is een moedige, sterke vrouw. Je zag haar ongelofelijk graag en zij jou!
Jullie laatste knuffel op het liedje “Rose Marie” van Slim Whitman was zo mooi en innig. Je had de kracht niet meer om je armen om mama heen te leggen maar met wat hulp van jouw dochters waren jullie liefdevol verstrengeld voor een laatste keer.

Jouw Rose, jouw nummer 1! Want wanneer mensen die je geholpen had, je wilden bedanken, zei je steevast: “geef een bloemetje aan mijn vrouw”.

Je was een trotse man, hevige emoties tonen was moeilijk. Het laken over je hoofd trekken was voor jou een oplossing. De eerste keer dat we je dit zagen doen was in het ziekenhuis ruim anderhalf jaar geleden. We hebben er achteraf nog grapjes om gemaakt. En toch deed je het af en toe nog. Het werd ook soms de enige manier om je af te zonderen want de laatste 2 jaar werd je vrijheid langzaam kleiner net als je privacy.

Daar had je het moeilijk mee!

Maar hoe moeilijk het allemaal was, je bleef je humor bewaren. Zo zullen we onthouden dat de verpleegster je vroeg recht te zitten, om je te wassen. De dag erna had je je grootste tekendriehoek bij jou zodat je die naast jou kon stellen om te kijken of je wel écht recht zat.

Wat heb je veel tijd doorgebracht met je meetinstrumenten. Deze werden steeds moderner. Maar toch was je zo trots op de antieke stukken. Je toonde ze aan de kleinkinderen en bleef er over vertellen, zelfs als je hun aandacht al lang kwijt was.

Met je kleinkinderen op je schoot naar filmpjes kijken op je PC, de dierkes, boeren en zotten zingen tot ze schaterden, samen op de grasmachine of in de kar zitten, snoepen en chips eten,… mooie momenten om te herinneren. Ook je vrijgevigheid typeerde je.

Jouw kleinzonen, Henri, Maxime, Olivier, Djurre, Feiko en Reitse. Flinke jongens die naar je opkeken en dat nog steeds doen. Je hebt hen veel geleerd. Ze hebben je geholpen en vooral Henri maakte met veel plezier tot 3 keer toe een hellend vlak zodat je nog naar je bureau kon. Het laatste, extra breed en stevig, zal blijven liggen. Jij hebt er jammer genoeg maar 5 keer gebruik van kunnen maken.

Want opeens ging het wel heel goed,… achteruit, zoals jij het verwoordde.

Jouw kleindochters, 2 grote en dan dat kleine zoeteke, Tiechje. Oh, ze kon niets fout doen in je ogen. Je leefde toe naar de momenten dat ze op bezoek kwam. Het kakkernestje, net als haar moeder.

En zelfs als je sliep, mochten al de kleinkinderen je wakker maken en knuffelen. Ze trokken zelfs selfies met jou en je deed dit zonder protest, want eigenlijk stond je niet graag op de foto. Maar met een kleinkind erbij ging dat makkelijker. Je was een trotse opa!

Je bént een trotse opa want jij blijft over ons waken!

Heel waarschijnlijk zit je nu te denken: zal ‘t gaan met jullie gezever, jullie gezwets?
Moet ik een dweil halen om jullie tranen te drogen? Tjiepmuilen!

Neen, het is nog niet gedaan! Jij hebt ook nog 2 dochters!
Karen, die je als grap 10 voornamen gaf en zo de krant haalde, en
Hilde, het kindje dat je er nog bij wilde en die graag – letterlijk en soms figuurlijk – met je voeten speelde.

Je noemde je kinderen ook wel eens de nagels van je doodskist.
Tegelijkertijd droeg je hen op handen, net zozeer als dat zij jou op handen dragen.

Papa, we zijn jou en mama zo dankbaar voor alle fijne momenten en alle kansen die jullie ons gegeven hebben om te groeien tot wie we nu zijn. Het klinkt cliché, dat is waar. Eigenlijk valt niet in woorden uit te drukken hoe dankbaar we jou en mama zijn, hoe graag we jullie en elkaar zien, hoeveel steun we vinden bij elkaar en nog veel meer.

Jantje, papa, opa,

We zien jou graag en dragen je mee in ons hart!